غزل شمارهٔ ۱۲۸۰

برداشت: جان من اوست، بنابراین با او بدرفتاری نکنید و او را ترک نکنید.

برداشت: او شبیه هیچ‌کس نیست و به نوعی برای من مانند آب و نان اهمیت دارد؛ باغ آرزوهایش پر از زیبایی و امید است.

برداشت: باغ و بهشتش، جریان آبش، قرمزی سیبش و سبزی درخت بیدش جذابیت خاصی دارد.

برداشت: او همواره به هم پیوسته و متعادل است، مانند شمعی در دل که به سویش جذب می‌شود.

برداشت: هر کسی که از جنجال و هیجانات دوری کند، در اینجا سرش را می‌زنند.

برداشت: هر کس که از شراب نشاط بخش گردی ز زردی و بیماری دور کند، او را به عنوان کسی که لایق احترام است، در مقابل می‌نشینید.

برداشت: وقتی افراد عام و معمولی وارد می‌شوند، می‌توان آن‌ها را به سمت دقت و خاص بودن راهنمایی کرد و اگر کسی ناپخته و خام به جمع بیاید، می‌توان آن را آماده و پخته کرد.

برداشت: آن بزرگوار که راهنماست، از آن طرف دشت خوشی، خبر خوشی به او داد.

برداشت: آب حیات و شاخ نباتی را به امانت می‌دهد تا رشد کند و به کمال برسد.

برداشت: وقتی او شراب را نوشید، خاموش و بی‌خیال شد و از زحمت‌هایش آرام گرفت تا اینکه دوباره آن را از دست طلب کرد.