غزل شمارهٔ ۱۲۷۸

برداشت: او دیشب از باغ به سرمستی و شوق آمد و با حال بی‌خبری، از توبه‌اش بس خسته شده بود. در آن حال، گویی سیلی تمام توبه‌ها را با خود برده بود.

برداشت: من سال‌هاست که عاشق شده‌ام، اما توبه کردن من در کجا می‌تواند باشد؟ توبه‌ای که به اندازه صد سال طول کشیده، دیشب وقتی یارم در گودالی از اشک افتاد، دیگر معنایی برایم نداشت.

برداشت: در دل باده نشین، فضایی خصوصی و دور از هر گونه مزاحمت ایجاد شد و در نتیجه، فردی که در حال نوشیدن بود به حالتی مست درآمد. در این محیط خلوت، تعهدات و توبه‌اش را نادیده گرفت و شب گذشته به بیرون رفت.

برداشت: هیاهو و غوغا در شهر به پا شد و عقل بیدار گشت. محتسب که مسئول نظم بود، دست عقل را به خاطر عبور از مرزها بسته و او را از فعالیت بازداشت.