غزل شمارهٔ ۱۲۷۷

برداشت: ای خواجه، در توصیف دوستت اشتباه کرده‌ای و در مورد او با بی‌اعتباری قضاوت کرده‌ای. سرانجام حاصلی که از این نادرستی به دست می‌آوری، نشان‌دهنده ضعف در درک تو خواهد بود.

برداشت: اگر در آرزوی دیدار چهره‌ی زیبا و همچون گل او هستی، در دل و جان خود سست و ناتوان شده‌ای.

برداشت: عاشقان را به خاطر مشکلاتی که با آن روبرو هستند، در حالتی قرار داده‌اند که گویی مرگ در مسیر آن‌هاست، تا تو از ترس عواقب کارها و رفتارهای خود بی‌حرکت بمانی و پیش نروی.

برداشت: گوش‌هایت را تیز کن تا من تو را متوجه خودم کنم. من به واسطه همین حلقه، از گفتار خودم خسته شده‌ام.

برداشت: بیایید نزد من که خوشحالم، تا تو را در آغوش بگیرم. چون هدیه‌ای از طرف محبوبم به من می‌رسد.