غزل شمارهٔ ۱۲۷۵

برداشت: زمانی که دشمن به من حمله کند، گردنش مانند شیر بر زمین خواهد افتاد و به من سجده خواهد کرد. این لحظه برای من مایه‌ی لذت و شادابی است، زیرا خون من را می‌نوشد.

برداشت: ای شکار شیر، مراقب باش که با دستانم کاری نداشته باشی، زیرا من هزاران خوبی و لطفی که از تو دارم، در قلبم محفوظ است.

برداشت: کسی که با تجربه و دانا است، غذاهای پخته را می‌خورد، اما کسانی که ناپخته‌اند، عشق ناپخته را می‌چشند. من در عشق یارم ناپخته‌ام و نمی‌توانم آن را به پختگی برسانم، ای محبوب من.

برداشت: ای آن کسی که به صدا درآورندهٔ ساز هستی، من تو را همانند دهل در خودم جای داده‌ام و مانند آن دهل تو را می‌نوازم.

برداشت: گوش همه خوشحالان به عشق تو جذب می‌شود، عشق تو مانند داوود، آهن را نرم می‌کند و شکل می‌دهد.

برداشت: اگر دل تمام دارایی و اموال خود را در قمار خرج کند، بالاخره به جایی می‌رسد که چرخ روزگار او را برهنه و عریان می‌کند.

برداشت: دل که پر از احساسات و خواسته‌هاست، از سخنان زیبا و دلنشین، مملو شد و با پر و بال نور کمال، بی‌تابی و شوق خود را نشان داد. این وضعیت دل او را به شکل خاصی درآورد.