غزل شمارهٔ ۱۲۷۴

برداشت: چرا ای آقا، روی تو در برابر ما زشتی می‌کند؟ اینجا جایی است پر از شیرینی و شکر، بس است که تو اینجا عبوس هستی.

برداشت: در دل شیرینی‌ها و لذت‌ها، تو چگونه از جایی آمدی که ابروها و چهره‌ات ناخوشایند و عبوس است؟

برداشت: در آسمان، همه‌ی پرندگان خوشحال و شیرین‌زبان‌اند، اما اگر تو به آسمان پرواز نکنی، به هیچ‌کدام از آنها نخواهی رسید. پس خودت را بالا ببر و به سمت هدف های بزرگتر برو.

برداشت: رستم در میدان فکر هیچ توجهی به عروسان بکر ندارد و در زمان تماشا، ناراحت و دلخور به نظر می‌رسد.

برداشت: هر کسی شب هنگام از شراب بنوشد، روزش شیرین و خوش خواهد بود؛ اما اگر کسی دوغ بخورد، امشب و فردا حالش ناخوش و تلخ خواهد بود.

برداشت: ایمان و دین برای مؤمنان شور و شوق و لذتی شیرین است. تو کجا دیده‌ای که چیز شیرینی مثل حلوا، تلخ باشد؟

برداشت: این ترشی‌ها همه به دلیل تو به وجود آمده‌اند. همان‌طور که رودخانه‌ها به سمت محتوای ترش می‌روند، احساسات و اوضاع من نیز به سمت تلخی و ترش‌طعم شدن متمایل شده است.

برداشت: به خدا سوگند هر میوه‌ای که زیر آفتاب نرسد، حتی اگر نیشکر باشد، تلخ خواهد بود.

برداشت: عشق مانند آفتاب تندی است که می‌سوزاند، اما صبر کردن می‌تواند به تو کمک کند. پس چند روزی صبر کن و با سختی‌های عشق روبرو شو، زیرا این چالش‌ها جزو مسیر تو هستند.

برداشت: اگر کسی را ترشرو ببینی، بدانی که او مثل میوه‌ای نارس است که از گرما و آتش فرار کرده و در سایه مانده است؛ همین حالتی که در او دیده می‌شود نشانه‌ای از سر و پا بودن اوست که به حالتی ترش درآمده است.

برداشت: ای دل، وعده‌ای که داده‌ای را انجام بده و در زمان درخواست، مانند شیر، تندخو و عبوس نباش. به جای اینکه در صف دعوا بایستی، وفاداری و صداقت را نشان بده.

برداشت: به مصطفی نگاه کن که وقتی در یک لحظه ناراحت شد، به او گفتند که عبس و غمگین است.

برداشت: بی‌صدا باش و به کسی اتهام نزن، چون هرچند او به نظر ترش و عبوس می‌آید، اما گاهی پیام‌هایی برای افراد باخبر می‌فرستد.

برداشت: او مانند شکر است و دلش از خوشی و شکر پر شده، اما در ادب و رفتار مثل کودکان، گاهی ممکن است ترش و ناپسند باشد.