غزل شمارهٔ ۱۲۷۳

برداشت: ما به خاطر قدرت سلیمان احساس خوشبختی می‌کنیم. ای دیو و پری، نگو که زیبایی تو به مرزهای عادی تجاوز کرده است، بلکه بگو که شیوه و روش تو در هنر و زیبایی فراتر از تصور است.

برداشت: دل من به خاطر مهر تو درست و صحیح است، ای حاصل زندگی‌ام. جان گران‌قیمت من، تنها مهر تو کافی است. پس ای شخص زری، این گونه نباش.

برداشت: عشق چه آتشی است که تمامی دل‌ها را مجذوب خود می‌کند و کسی که به آن خدمت می‌کند، خوشبخت و سعادتمند است. بنابراین، بر تو واجب است که از مقام و شخصیت خود فراتر نروی.

برداشت: دست من را از کارهایت جدا کن و به یکباره مرا رها کن. لب‌های من خشک است، پس هرگز سیرابم نکن.

برداشت: جان من از عشق به طور کامل در آمده است؛ زیرا عشق همواره با مردان عاشق همراه است. ای نر، از عشق دوری کن.

برداشت: سایه تو زندگی و وجود من را احاطه کرده و می‌خواهم مانند سایه نخل پربار و خوش‌ثمری نباشی که همیشه در دسترس باشد.

برداشت: شمس دین تبریزی جانم را پر از صفا کرده است، پس مرا از این پرده جدا کن و به غیر از این، هیچ چیز دیگری نخواهم.