غزل شمارهٔ ۱۲۷۲

برداشت: ما دوباره به درگاه پادشاه خود فرود آمدیم و با سر و بالی خوش، جان تازه‌ای را آغاز کردیم.

برداشت: سعادت دوباره به سراغ ما آمد و ما در اوج خوشبختی چادر و کلبه‌مان را برپا کردیم.

برداشت: چشم دیو و پری، از ما سلطنت هدهد را مشاهده کرد و جان آن پرنده به سمت سلیمان خود بازگشت.

برداشت: ای ساقی، خوش‌نوشی ما به شیرینی شکر تبدیل شده است. یوسف جان (محبوب من) با باز کردن در موهای درهم و برهمش، دل ما را شاد کرده است.

برداشت: دیروز دوست من از حال و روزم پرسید و گفت چطورم. آیا کسی را دیده‌ام که خوشبختی و شادمانی‌اش را تجربه کند؟

برداشت: شکری که هیچ‌کس آن را حتی در خواب هم ندید، من در عمق دندان‌های خود پیدا کردم.

برداشت: ما بدون ثروت و مقام، احساس بزرگی و سروری داریم. هرچند که از لحاظ ظاهری فاقد قدرت هستیم، اما در دل و ذوق خود، مانند کسانی هستیم که در سرزمین شکر و شیرینی زندگی می‌کنند و از لذت‌های آن بهره‌مند می‌شویم.

برداشت: به طور ساده، این بیت می‌گوید که تو قیمت و ارزش خاصی داری، اما اگر به دنبال مهارت و توانایی‌های خودت باشی و به سوی منابع خودت بروی، به نتایج بهتری خواهی رسید. در واقع، باید به خودت و توانایی‌هایت اعتماد کنی و مسیر درستی را انتخاب کنی.

برداشت: عمر قمر به طور طبیعی و معمولی کوتاه و ناتمام بود، اما دوست با محبت و صمیمی بودنش، طول عمر را به زندگی‌اش اضافه کرد.

برداشت: دل به سمت تبریز شتافت و در آرزوی شمس دین است. ای دل، به دنبال گنجی باش که در خویش نهفته است.