غزل شمارهٔ ۱۲۶۷

برداشت: عشق او مانند آتش است و اگرچه شدید و سوزان به نظر می‌رسد، اما خود او از این آتش مصون مانده و در عین حال زیبایی خاصی دارد که بر تمام ناراحتی‌ها و سختی‌ها غلبه می‌کند.

برداشت: دل از تو پاره‌پاره شده و در حال سوختن است، مانند کبابی که روی آتش باشد. خونم به جوش آمده، مثل میستی که در حال غلیان است. بنابراین بیاقل، بنشین و شراب بنوش.

برداشت: دل من در این نزاع و کشمکش، به چیزی گوش می‌دهد که مرا به سمت خود می‌کشد و در عین حال، چیزی دیگر نیز مرا به سوی خود می‌خواند. ای دل، در این درگیری بنشین و به نوشیدن بپرداز.

برداشت: هفت ستاره موجب تأثیر در شش جهت هستند، اما ای عشق، تو این هفت ستاره را از آن شش جهت جدا کرده‌ای.

برداشت: در زمانی که همچون آفتاب می‌درخشم، ثروتی از عشق به دیگران می‌بخشم؛ و گاهی مثل مهمانانی می‌شوم که در عشق دلبر زیبا وارد می‌شوند.

برداشت: اگر کسی از عشق فرار کند، چیز عجیبی نیست؛ چون مثل موجودی است که از نور خورشید دوری می‌کند، در حالی که چشمانش کور است و نمی‌تواند نور را ببیند.

برداشت: صورت وفا همیشه در تلاش است، اما فقدان شما باعث سردرگمی در ارادت من شده است. این حالت ناشی از عواطف عمیقی است که در دل من نقش بسته‌اند.

برداشت: دل نمی‌تواند فریاد تو را بشنود، چطور گوش می‌تواند آموزه‌های تو را دریافت کند، وقتی که نشانه‌هات نمی‌تواند او را به آرامش برساند؟