غزل شمارهٔ ۱۲۶۶

برداشت: روحی وجود دارد که هیچ نشانی از خود ندارد و ما در دنیای ظاهری و نشانه‌ها غرق هستیم. این روح از هر گونه مکان آزاد است و وجودش تمام وجود مکان را در بر می‌گیرد.

برداشت: اگر می‌خواهی چیزی را به دست آوری، در جستجوی آن نباش و اگر می‌خواهی چیزی را بفهمی، آن را ندانسته رها کن.

برداشت: اگر در باطن کسی را بشکافی، دور از ظاهر او خواهی بود و اگر در ظاهر او جست‌وجو کنی، از باطنش پنهان خواهی ماند.

برداشت: وقتی از چیزهای آشکار و پنهان آزاد شدی، با آرامش راحت دراز بکش و استراحت کن، زیرا در امنیتی.

برداشت: اگر تو از مسیر صحیح دور شوی، جان تو به سوی دیگری می‌رود و در آن زمان، چه رحمت بزرگی از جان و روح او به وجود خواهد آمد.

برداشت: ای انسانی که جان را در خود زندانی کرده‌ای، تا کی می‌خواهی به کنترل و محدودیت ادامه دهی؟ تو تنها در ظاهر و دنیا می‌بینی، اما در عمق وجودت خبری از آزادی نیست.

برداشت: با بی‌نیازی و آرامش قدم بردار و اجازه نده حسد بر تو غلبه کند، چون حسد چیزی نمی‌گوید جز ترجمه حرص.

برداشت: انسان برای تأمین نیازهای اولیه‌اش، نمی‌تواند عمرش را فقط به دنبال دو نان بگذراند. و همچنین برای سه نان هم نمی‌توان همیشه در تلاش بود و از لذت‌های زندگی صرف‌نظر کرد.