غزل شمارهٔ ۱۲۶۳

برداشت: معشوقه‌ام در خوشحالی غرق شده و وقتی به گل‌های نرگس نگاه می‌کند، خودش هم دچار شوق و سرمستی می‌شود. صحبت‌هایش دچار پیچیدگی شده و زبانش در بیان احساساتش بند آمده است.

برداشت: گاهی از این سو و گاهی از آن سو می‌افتد، کسی که مست شود، این خود نشانه‌اش است.

برداشت: چشمانش موجب گرفتاری و شیدایی ماست، اما از او نترس. من شادم و از تنبیه دیگران نمی‌ترسم.

برداشت: ای عشق، با نام خداوند سرمست شده‌ام. ای پادشاه، به خودت بیفزای و زلف او را بگیر و در این میان او را در آغوش بکش.

برداشت: اگر فکری از سوی محبوب به دل من بیفتد، می‌گویم جانم را فدای او می‌کنم و هرچه در توان دارم برای او می‌گذارم.

برداشت: آن جمال و زیبایی گلستانش و آن بلبل خوش‌بیانش و آن روش‌ها و حالاتش، خدایا تا کی قرار است این زیبایی‌ها برای چه کسی باشد؟

برداشت: این چهره فقط بهانه‌ای است، او نور آسمان است. از ظاهر و شکل او بگذر، زیرا روحش زیبا و دلنواز است.

برداشت: دیروز بهار به زمین بخشید و شب هم خوراک و زندگی آورد. بنابراین، این جهان مرده به خاطر آن جهان زنده است.