غزل شمارهٔ ۱۲۶۲

برداشت: اگر جان من تنها به خاطر تو باشد، آن را از خود جدا می‌کنم و اگر روزگار ناسازگار به ما آسیب برساند، به همدیگر می‌زنیم و مقاومت می‌کنیم.

برداشت: اگر او لباس خود را بخواهد، ما هم لباس او را به او می‌دهیم. اگر به قلعه‌ها وارد شود، ما آنها را ویران می‌کنیم.

برداشت: اگر این جهان مانند جان است، ما روح آن جهان هستیم و اگر آسمان به پایان برسد، ما زیبایی آن را خواهیم دید.

برداشت: بیخ درخت به خاک نیاز دارد و این چرخ زندگی، شاخ و برگ اوست. جهانی که به ما مرتبط است، مانند روغنی است که از درخت زیتون به دست می‌آید. ما نیز مانند آن روغن هستیم.

برداشت: چون عشق شمس تبریز مانند یک آهنربا است، ما در مسیر خدمت به او همچون آهن هستیم که به آهنربا جذب می‌شود.