غزل شمارهٔ ۱۲۶۱

برداشت: چهره‌ی تو جان زندگی است، از جان پنهانش دور نگه‌دار. چیزی که در دنیا بیشتر از آنچه در این جهان است، در درون او نهفته است.

برداشت: ای محور آسمان‌ها، در وجود جان‌ها، زندگی به دور تو می‌چرخد؛ پس بی‌قرارش را مدام به دور خود بگردان.

برداشت: شخصی مانند انار که با خوشحالی و شادی به دنیا می‌نگرد، نمی‌تواند خود را در همان حالتی که هست محصور کند و از خود فراتر می‌رود.

برداشت: او به من اجازه نمی‌دهد که حتی کمی آزادانه انتخاب کنم، پس وقتی هنوز انتخاب دارم، نمی‌دانم که باید چه کار کنم.

برداشت: باید بگویم که وقتی عشق من را از زمین بلند کند، در جایی که باد وزید، همان‌جا هم غبار عشق من پراکنده خواهد شد.

برداشت: در زمین تاریک، دانه‌ای به حرکت درآمد و از عشق به خاک، جوانه‌زنی را به اوج می‌رساند.

برداشت: در اینجا به زیبایی و جاذبه‌ی یک معشوق اشاره شده که هم مانند ماه کامل و هم مانند هلال زیباست. او هم همچون حوریان زیباست و هم دارای جمال دلرباست. همچنین به باغ و درختانش هم شباهت دارد. تمامی این ویژگی‌ها در وضعیت انتظار شخصی بیان شده که منتظر دیدار اوست.

برداشت: جام او نشانه‌ای از فریب و دامش گمراه‌کننده است. نامش نیز غیرقابل اعتماد است و به خدا قسم که او یاری ندارد.

برداشت: من مانند گل هستم و او مثل باغبان است. از محبت او جانم زنده می‌شود و جانم را برایش فدای او می‌کنم.

برداشت: وقتی که برگ من از بالا به پایین می‌رقصد، با نگرانی و لرز به سمت پائین می‌آیم تا اینکه وقتی به زمین می‌خورم، فقط در کنار آن باشم.

برداشت: او به شیوه‌ای ماهرانه و زیرکانه عمل می‌کند، کارش چیدن و سامان دادن به امور است. او در گشودن و روشن کردن حقایق مهارت دارد و به راحتی به موضوعات مختلف می‌پردازد.

برداشت: حس می‌کنم که گلویم دچار خارش شده و در عجبم که چرا این طور شده است. اما نمی‌خواهم چیزی بگویم و فقط می‌گذارم که این خارش ادامه داشته باشد، حتی اگر باعث بی‌احترامی شود.