غزل شمارهٔ ۱۲۶۰

برداشت: شاه شیرینان وارد شد و من با کمال میل جان شیرینم را برای آن ترش‌روی تقدیم می‌کنم.

برداشت: به شخصی که دیدگاه نادرستی دارد گفتم: چرا به چیزهای نادرست نگاه می‌کنی؟ هیچ‌کس نمی‌تواند زیبایی و شادی را از گل خندان ببیند.

برداشت: در هر جایی که زیبایی او بدرخشد، هیچ‌کس باقی نمی‌ماند و همه تحت تأثیر قرار می‌گیرند. این زیبایی به حدی قوی است که در میان سختی‌ها و زندان‌ها نیز دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: در دور باغ قدم زدم و قسم می‌خورم که هیچ میوه‌ای در این باغ ترش وجود ندارد.

برداشت: سلطان در حرم شادی می‌کند، اما در جمع عمومی چهره‌اش نشان‌دهنده‌ی ناراحتی و تلخی است.

برداشت: اگر تو مرد باایمانی هستی، باور نکن که عسل و شکر و ایمان، تلخ هستند.

برداشت: اگر کسی منکر چیزی باشد، نباید از آن تعجب کند زیرا رابطه‌ای وجود دارد بین منکر و چیزهایی که مزه ترش دارند، مانند بادنجان ترش.