غزل شمارهٔ ۱۲۵۹

برداشت: عقل به عاشق دستور می‌دهد که خود را پنهان کند. وای بر ما از عقل و آگاهی!

برداشت: یا از جمع ما برو ای چشم و عقل، یا اینکه من به خاطر ننگ تو چشمی و گوشی نداشته باشم.

برداشت: اگر تو مثل آب هستی، از آتش ما فاصله بگیر یا به دیگ ما بپیوند و با ما در جوش و خروش باش.

برداشت: اگر نمی‌خواهی دلت بشکند و آسیب ببینی، از چالش‌ها و مشکلات بر کنار باش و با آن‌ها درگیر نشو.

برداشت: اگر بگویی که من عاشق تو هستم، پس دیگر امتحان نکن و به سختی نطلب. این کار، شجاعت مردان را می‌طلبد.

برداشت: من در حالتی از شور و شوق هستم، اما از عشق آن‌قدر غرق در مستی‌ام که مانند سازی هستم که از صدای خود بی‌خبرم.

برداشت: تو مرا به حال و روز بدی انداختی و در این میان، هم تو هستی که شراب می‌نوشانی و هم تو می‌فروشی.