غزل شمارهٔ ۱۲۵۸

برداشت: شادی و خوشحالی را با دیگران تقسیم کن و مانند درخت سروی در گلستان، آزاد و مستقل باش.

برداشت: به عنوان یک شاگرد عشق، ای نازنین، در دل خود مانند عشق، گشاده و باز باش.

برداشت: اگر غمی به سراغش بیاید، به او کمک کن و فریادش را درآور. تو همواره باید دادگری و عدالت را رعایت کنی.

برداشت: روح تو در شور و نشاط است، در جمع مردم به گونه‌ای عادی و ساده زندگی کن.

برداشت: هر از گاهی با شیرین، مانند خسرو، خوشحال و شاد می‌خندم، و گاهی در غم دوری او مانند فرهاد، که کوه را می‌کند، به شدت غمگین می‌شوم.

برداشت: گاهی شاد و نشاط‌آور مانند گلزار باش و گاهی مانند بلبل ناله کن و با صدای خوش عواطف خود را بیان کن.

برداشت: زمانی که پیام‌آور الهی (سروش) نزدیک می‌شود، مانند خاک humble و متواضع باش، و همچون گلی که خوشبو است، عطر و زیبایی پخش کن.

برداشت: اینکه در زندگی باید همچون آسمان رفتار کنی، همواره نو و تازه باش و از کهنگی دوری کنی.

برداشت: در زندگی پر چالش و مشکلات، مانند خارپشت که در میان خارها وجود دارد، باید با آرامش و خوشبینی به ادامه مسیر بپردازید.