غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

برداشت: ای دوست، من و تو در یکدیگری گم شده‌ایم. از کنار من نرو و از خودت دور نشو، که جز خودت هیچ‌کس را فراموش نکن و راهی را که به من ختم می‌شود، رها مکن.

برداشت: از خودت غافل مشو در مشکلاتی که بی‌پایان به وجود می‌آید، تا وقتی که حیرت زده بشوم و فشار ظلم را بر سر خود احساس کنم.

برداشت: من آن کسی هستم که مانند سایه، از تو جدا نمی‌شوم. ای دوست، مواظب باش که خنجر خود را به سمت سایه‌ات نگیری.

برداشت: ای درختی که با صدای هر نسیم، هزاران سایه می‌افکنی، به سایه‌ها محبت کن و از گنجینه وجودت چیزی را کم نکن.

برداشت: همه‌ی سایه‌ها را بپوشان و خود را در نور غرق کن که زیبایی چهره‌ی تابناک خورشید را به نمایش بگذاری.

برداشت: دل من به خاطر تردیدها و بلاتکلیفی‌های تو در وضعیت بدی قرار دارد. لطفاً بر روی جایگاه خودت پایدار باقی‌ بمان و از دلسردی من جلوگیری کن.

برداشت: عقل مانند تاجی است که به انسان بخشیده شده و با وجود آن، فرد می‌تواند مانند یک جواهر جدید از گوهر وجود خود بروز دهد.