غزل شمارهٔ ۱۲۵۳

برداشت: هیچ چیز در ملک و مملکت از حال و وضعیت دل انسان، چه خوب و چه بد، پنهان نیست. اگر نفس (روح) انسان بخواهد خود را نشان دهد، به راحتی می‌تواند این وضعیت را آشکار کند.

برداشت: جان تو، اساس و پایهٔ دل توست و اگر او (عشق یا معشوق) به تو جان ندهد، از چه کسی می‌تواند یاری و کمک بگیرد؟

برداشت: دل به خاطر دردش، شادی‌ها و لذت‌های زیادی دارد؛ اما تو آن مهربانی و بخشش بی‌نهایت او را از دست نده.

برداشت: در روزی که از بند زندگی ابدی آزاد شدم، امید و آرزو از دل من رفت.

برداشت: سود و بهره‌ی دو جهان را به دست آورده، اما آنچه هرگز نمی‌تواند بیان شود، متعلق به کاروانی است که در مسیر عشق به خدا با غم و اندوه روبرو شده است.

برداشت: سوسن به خاطر زیبایی‌اش او را ستایش کرد، زیرا به واسطه او زبان سرو از آزادی‌اش سخن می‌گوید و قد بلندش را هدیه داده است.

برداشت: بلبل زیبایی‌های گل را می‌ستايد چون گل به او آموخته چگونه خود را زینت دهد و از آن زیبا‌تر شود.

برداشت: کیست که در این زمین دانه امیدی کاشته باشد و بهاری برایش نیامده باشد که صد بار بر آن کرم بخورد؟

برداشت: میوه‌ای که هنوز نارس و تلخ و ترش است، به خاطر گرمای محبت تو به شیرینی خواهد رسید و پخته می‌شود.

برداشت: آفتاب هر شب با صبر و آرامش به زمین می‌نشیند، اما چه فایده‌ای دارد وقتی که آن پادشاهی که روحش از بدنش جدا شده، دیگر در میان ما نیست؟

برداشت: هر شب او به طور مداوم و با خضوع در حال عبادت است و در هنگام سحر، نوری می‌افشاند که باعث می‌شود ماه آسمان به حسادت او بمیرد.

برداشت: هر کسی که امروز به دلخواه و هوس خود توجه کند و آن را در زمین خویش دفن کند، در آن دنیا با حوریان زیبا همراه خواهد شد و همدم او در گور خواهد بود.

برداشت: هر کس که سعی کند به سمت بی راهه‌ای برود و دچار اشتباه شود، باید از آسیب‌ها و نتایج ناگوار آن راه پرهیز کند.

برداشت: اجازه بده که غزل را بی‌دلیل و بی‌پایان رها کنم و شگفت‌زده بمانم، زیرا او که همه‌چیز را تمام می‌کند و توضیح می‌دهد، ذات الوهی است.