غزل شمارهٔ ۱۲۵۲

برداشت: آنکه مانند غلامان، زیبایی‌های ماه را بر دوش می‌کشد، شاید این اراده و تلاش ما باشد که او را به باغ و بهشت هدایت کند.

برداشت: هرچند که روح او طاقت این جسارت را ندارد، اما خداوند به کمک و رحمت خود، او را یاری می‌رساند.

برداشت: هر لحظه به یاد لب آن محبوب، جان خود را از لب می‌نوشد و اگر سخنی ناخوشایند به گوشش برسد، با تمام وجود آن را از دندان خود بیرون می‌کشد.

برداشت: مهمانان به سوی محو و فنا حرکت کردند تا اینکه بقا و ماندگاری از لطف الهی به سمت آنان بیفتد.

برداشت: بسیاری از جان‌ها هستند که مانند یعقوب در غم و اندوه به سر می‌برند و سختی‌های زیادی را تحمل می‌کنند تا اینکه دوباره به معشوق و هدف خود دست یابند و در سرزمین شیرینی و کامیابی زندگی کنند.

برداشت: هر کسی که از نظر عقل و درک از دیگری پایین‌تر باشد، اگرچه به ظاهر و زیبایی مثل ماه باشد، در نهایت مانند چرخ سنگین به پایین کشیده می‌شود.

برداشت: هر کسی که در چشم عاشقان ظاهر شود، آن نگاه سریعاً او را به سمت ارزش‌های انسانی می‌کشاند.

برداشت: آن کسی که به خاطر زلف محبوبش از راه حق منحرف شود، به کفر دچار می‌شود، اما می‌تواند به سمت ایمان نیز سوق پیدا کند.

برداشت: شمس تبریز باعث می‌شود که من به عشق تو شاد و سرمست شوم. هر کسی که باده می‌نوشد، باید به همین شیوه از آن لذت ببرد.