غزل شمارهٔ ۱۲۵۰

برداشت: اگر با لبخند دل‌نشینی جان کسی را برباید، او را به آرامش می‌رساند، و اگر با چشمان مغرور و جادویی‌اش ایمان کسی را تحت‌تاثیر قرار دهد، آن شخص به حقیقت و ایمان واقعی می‌رسد.

برداشت: لشکر دیو و پری کاملاً تحت فرمان او هستند، با این عظمت و بزرگی، پادشاهی سلیمان به او می‌رسد.

برداشت: بسیاری از دل‌های یعقوب غمگین به خاطر عشق و شرافت یوسف زنده است.

برداشت: اگر لبان عیسی (علیه‌السلام) زنده باشد، می‌تواند مرده را به زندگی برگرداند. اگر روح با پر و بال خود به سمت کیوان (سیارات و افلاک) پرواز کند، به او نیز خواهد رسید.

برداشت: نوح در اینجا نماد شخصیتی است که عشق جاودانه‌اش همچون کشتی است. حتی اگر دنیا به هم بریزد و طوفان‌ها بیفتند، این عشق او را محفوظ نگه می‌دارد و به او اجازه می‌دهد که از سختی‌ها عبور کند.

برداشت: عشق او همچون گردی برآمده از دریای عدم، به مانند ید بیضایی و عصایی که به شکل مار درآمده، به او نزدیک می‌شود.

برداشت: همه کسانی که دلشان تشنه است، از او نیرو می‌گیرند و با دادن چنین لقمه‌ای، شهرت لقمان هم به او می‌رسد.