غزل شمارهٔ ۱۲۴۹

برداشت: من به مانند گلی زیبا در مکان خودم قرار دارم و در میان آتش و دردهایی که احساس می‌کنم، خود را به گونه‌ای متعهد و وابسته می‌بینم که حتی تیر و کمان نیز قادر به آسیب رساندن به من نخواهند بود.

برداشت: وقتی جان عاشق از عشق محبوبش به آتش کشیده می‌شود، چه فرقی می‌کند که در آتش بسوزد، زیرا جان او خود به آتش تبدیل نشده است.

برداشت: آتش تو فقط دل مرا نسوزاند؛ بلکه نگاهی به داغی که بر من گذاشته‌اند بینداز، که نشانه‌های آتش در سینه‌ام نمایان است.

برداشت: اگر ستاره‌های آتش به سوی خاکستر بروند، آن گاه از خاکستر می‌توان پی به نشانه‌های آتش برد.

برداشت: غم سوزان عشق تو باعث شده که من همچون درختی خشک و بی‌ثمر شوم. وقتی یک درخت خشک شد، تنها آتش باقی می‌ماند و دیگر چیزی از آن نمی‌ماند.

برداشت: خوشا به حال کسانی که از آتش تو سمن و گلشن می‌رویند، زیرا ابراهیم (خلیل) عشق می‌داند که آتش چگونه می‌تواند زیبایی و صفا به ارمغان آورد.

برداشت: خلیل آتش‌نشانی بر آتش سوار بود و مانند دودی در آسمان می‌چرخید؛ چون خلیل صاحب کار آمد و با قدرت و تسلط بر آتش کنترل داشت.

برداشت: در صبحگاه، ندا و آواز عشق تو را با تمام وجودم شنیدم، بیا در آتش عشق ما وارد شو و از این دنیای آتشین فرار کن.

برداشت: دل مانند تنوری پر از آتش شده است که از شدت گرما نمی‌تواند چیزی بگوید. دهنی که پر از شعله است، چطور می‌تواند صحبت کند؟