غزل شمارهٔ ۱۲۴۸

برداشت: ای ساقی، بی‌وقفه مشغول کار خود هستی، پس با شجاعت شراب بده. مانند شراب، به دیوانگان عشق نیز دیوانه‌وار برخورد کن.

برداشت: تمام قدح را پر کن و مو را در اینجا نگذار، چون کسی که از این میدان می‌ترسد، بهتر است برود و در خانه بماند.

برداشت: زمانی که از خودت فاصله می‌گیری و به یک وجود یگانه و بی‌نهایت نزدیک می‌شوی، پس از آن اگر بخواهی وفادار بمانی، می‌توانی به کسانی که از آن‌ها بیگانه‌ای نیز احترام بگذاری.

برداشت: اگر بخواهی به زیبایی و عظمت دریا دسترسی پیدا کنی، باید از درهایی عبور کنی که به دریا راه دارند. اما اگر این درها دارای صدف باشند، دیگر نمی‌توانند تو را به دریا برسانند. پس برای دستیابی به دریا، باید به صدف های بی‌ارزش پشت کنید.

برداشت: با صدایی بلند و محکم به طوفان هشدار بده که باید از میان برود. شمع را که در خطر است، تهدید کن، تا بفهمد باید مانند پروانه‌ای باشد که بی ‌پروا در کنار شعله می‌چرخد.

برداشت: خالی کردن کاسه سر به معنای رهایی از افکار و محدودیت‌هاست. پس از این رهایی، به کاسه سر بگو که می‌توانی محتوای عشق را در خود جای دهی و به عنوان ظرفی برای احساسات عمیق عمل کنی.

برداشت: ای پرنده‌ بی‌پایان، زندگی تو در آشیانه عشق رقم خورده است؛ عشق را به خوبی در آغوش بگیر و در این مکان بمان.