غزل شمارهٔ ۱۲۴۵

برداشت: من او را از دنیای بد و نا خوشایند به دنیای خوب و شادی آوردم و همان کسی که در آن زمان در اوج خودخواهی و خودمحوری بود، اکنون در دورانی متعادل و با توجه به دیگران قرار دارد.

برداشت: او با ناز و عشوه خود به من جلوه کرد و من هم از روی تمایل و دلکش بودن او، توجه‌ام را به او جلب کردم.

برداشت: هر روز، جانم از من درخواست می‌کند و من به خاطر این درخواست‌ها، جان را به او تقدیم می‌کنم.

برداشت: جانی که در میان درد فراق سر گم شده بود را از بیابان‌های بی‌سر و سامان به مکانی امن و آرامش‌بخش آوردم.

برداشت: گفت جان من، من نمی‌آیم تا اینکه تو علامتی از خودت نشان بدهی. من نشانی از عشق سلطان خود را آورده‌ام.

برداشت: مهربانی به این معناست که من دزد را که دستش بسته بود، به نزد فرماندار مهربان آوردم.

برداشت: وقتی که یکی از گوشه‌های ردا و لباس پیامبر به دست من رسید، او را که در قعر دوزخ بود، به بهشت رساندم.