غزل شمارهٔ ۱۲۴۲

برداشت: اگر به کارهای بی‌ارزش و بی‌خود بپردازی، در هر دو دنیا، تو را همانند یک خدمتگزار می‌شناسند و به تو توجه نمی‌کنند.

برداشت: ای چشم، تو جهان و جان را ندیده‌ای، پس این دنیا برای تو به اندازه یک نفس اهمیت دارد.

برداشت: این دنیا مانند گردی است که در آن، جارویی پنهان شده و فرّاشی مشغول گردگیری است.

برداشت: زمانی که در آن روز، دانه‌های خشخاش را می‌شکنی، متوجه می‌شوی که این شعله از کجا ناشی می‌شود.

برداشت: عشق که هم در باطن و هم در ظاهر وجود دارد، در واقع خونی و ستمگر و بی‌قید و بند است.

برداشت: زمانی که جان خود را فدای عشق کنی، در آن عشق جاودانه خواهی ماند. من در عشق مرده‌ام، ولی عشق من زنده است.

برداشت: عشق چیزی نیست که پنهان بماند، و در آن هیچ راز و رمزی وجود ندارد. هر عاشق آنچه در دل دارد را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: زیبایی در جایی که عشق وجود ندارد، معنا ندارد. چه زیباست که عشق در دل جوانی شکوفا شود!