غزل شمارهٔ ۱۲۳۹

برداشت: ای سرور، تو به طور عقلانی رفتار کن، چرا که از آشفتگی و شورش مردم جاهل بی‌خبری.

برداشت: آن چهره‌ای که زیبایی‌اش به فخر فقر می‌ماند، با ناخن زشت خود، آن را مخراش.

برداشت: آن مجسمه زیبا را نمی‌توان در فکر گنجاند، مجسمه‌ها تنها در خیال می‌توانند منظره‌ای از خانه بسازند.

برداشت: تمامی بت‌ها و بت‌پرستان مانند او هستند و غیر از خداوند، همه چیز فقط پوچ و بی‌معناست.

برداشت: مردم این موضوع را درک نمی‌کنند و دستوری هم ندارم که به‌طور علنی بیانش کنم.

برداشت: این جمله به این معناست که این دانه‌ها شبیه برنج هستند و اگرچه به نظر می‌آید که برنج‌اند، اما در واقع نه برنج واقعی هستند و نه ماش. در واقع، چیزهایی که به نظر می‌رسند، ممکن است حقیقتاً آنچه که به نظر می‌آیند، نباشند.

برداشت: کسی نمی‌تواند پایان کار را بشناسد، چرا که زیبایی و جذابیت او پنهان شده است.

برداشت: اگر از زنده‌ها می‌دزدی، ای دزد، بدان که اگر شب باشد و کفن نباشد، دزدی کن.

برداشت: سرنوشت و قضا و قدر نقش بزرگی در زندگی دارند؛ کسی که می‌میرد، نتیجه اراده و قضا است، و کسی که زنده می‌ماند نیز از همین قضا پیروی می‌کند.

برداشت: سکوت کن، کسی که شب را نمی‌شناسد، نمی‌تواند در روز از خواب غفلت بیدار شود.