غزل شمارهٔ ۱۲۳۸

برداشت: امروز دل شاد است زیرا که تو دیشب از غم و اندوه ما بهره‌مند شده‌ای و لذت برده‌ای.

برداشت: ای کسی که دیشب چهره‌ات همچون ماه بود و امروز هزاران حالت و پوشش مختلف به خود گرفته‌ای.

برداشت: دل با عشق و ارادت، به خاطر زیبایی و جذابیت آن چشم جان، همچون سجده‌ای در برابرش قرار گرفته و در مقابل آن گوش که متوجه و شنواست، سجدۀ احترام می‌کند.

برداشت: هر لحظه که به دنبال نشانه‌ای هستی که تو را به آگاهی و هوشیاری برساند، باید از شخصی که بی‌خبر و غافل است، فاصله بگیری.

برداشت: من همچون سرنای تو هستم و تو می‌گویی که من در وجود تو هستم، پس نزن نوا، من در تو فرود آمده‌ام.

برداشت: به خاطر ترس از تو، شیر مانند گربه شده و در خاک پنهان شده است، در حالی که صبرش مثل موش کوچک است.

برداشت: اگر هر ذره‌ای از وجود باز شود و گشوده گردد، دیگر خورشید در آغوش آن نمی‌گنجد.

برداشت: وقتی خورشید به تو توجه می‌کند، ای ذره، خودت را به او بفروش و از او بهره ببر.

برداشت: بیش از این در مورد غزل صحبت نکن، چون به نظرم بهتر است در گفتار، ما و دوستی‌ام سکوت کنیم.

برداشت: اما چه باید کرد وقتی که این یک عادت قدیمی است: دریا آرام است و امواج در حال حرکت و هیجان هستند.