غزل شمارهٔ ۱۲۳۶

شاعر در این ابیات از هیجان و شوق خود به هنگام دیدار معشوق می‌گوید. او در ابتدا با شور و حرارت به سوی معشوق می‌رود، اما معشوق به او توجهی نمی‌کند و خاموش می‌نشیند. شاعر به او نگاه می‌کند و انگار از او می‌پرسد که چرا بدون محبتش مانند زمین خالی و بی‌احساس است. معشوق به زمین نگاه می‌کند و شاعر حس می‌کند که باید خود را مانند زمین تسلیم کند. در نهایت، او به نشانه ادب و عشق، زمین را می‌بوسد و سجده می‌کند، به این معنی که همان‌طور که زمین بی‌صدا است، او نیز مست و مدهوش از عشق معشوق خود شده است.