غزل شمارهٔ ۱۲۳۵

برداشت: من به دنبال کسی هستم که وجودش برایم بسیار باارزش است، اما در میان افرادی که دور و برش هستند، نمی‌توانم او را پیدا کنم.

برداشت: چرا او رفته است؟ در میان حاضرین نیست و من در این مجلس اثری از او نمی‌بینم.

برداشت: به هر طرف نگاه می‌کنم و هر جا را می‌نگرم، هیچ نشانی از زیبایی‌های گلستانش را نمی‌بینم.

برداشت: ای مسلمانان، کجا رفته است آن بزرگمردی که مانند شمع در میان دیگران می‌درخشید و توجه همه را جلب می‌کرد؟

برداشت: بگوید نام او که هر کس نامش را ببرد، استخوانش در گور نپوسد.

برداشت: کسی که در لحظه‌های پایانی عمرش، دست محبوبش را ببوسد، لحظه مرگش برایش شیرین و دلپذیر خواهد بود.

برداشت: از زیبایی‌های او صحبت می‌کنم یا از خودم که هیچ‌کس در دنیا نمی‌تواند همتای او باشد.

برداشت: اگر زمین نتواند به او شکلی بدهد، پس چه چیزی است که در این عشق، آسمانش را می‌چرخاند؟

برداشت: بگو نام‌های شمس‌الدین تبریز را از گوش‌های کسانی که مشتاق او هستند، پنهان نگه‌دار.