غزل شمارهٔ ۱۲۳۳

برداشت: در دل تاریکی، ویژگی‌های او را جست‌وجو کن که نور و تاریکی در وجودش ناپدید شده‌اند.

برداشت: در آن تاریکی، فقط در آب حیات بخش حیوان می‌توان رسید، نه در هر تاریکی که آب حیات وجود داشته باشد.

برداشت: بسیاری از دل‌ها مانند برق به آنجا می‌رسند، اما حفظ و ماندگاری در آنجا کار دشواری است.

برداشت: خوش به حال آن بیدق خوش‌چهره که هر لحظه مورد توجه شاه قرار می‌گیرد.

برداشت: بسیاری از دلها دراین مسیر شکسته شده بخاطراینکه همچون نبات هنوز بسته و سفت نشده اند

برداشت: اوبه خاطر بینیازی از خلق ومردم خودرا پنهان کرده است واز واز گوهر گرانبهای وجودش باز به مردم کمک ویاری میرساند

برداشت: اگر چهره وظاهر اورابسمت  قبله نمیبینی بخاطراین که اوداخل کعبه تن در حال نیایش و سجده پروردگار عالم است

برداشت: اوخود شب قدراست ، او را بشناس و درک کن. اگر نامه اورابخوانی  و از او کمک بخواهی، به تو پناه خواهد داد.شب قدر ما همین لحظه یکتایی و درعدم بودن است وقامت ما در انتظار ماندن دراین لحظه بوجود میاد و پایان گذشته وحال وپایان جهان وزمان روانشناختی

برداشت: از دوری برگزیده خداوند،ونورجاودانگی از دست این مردگی نالان شده تا زنده شود .