غزل شمارهٔ ۱۲۳۲

برداشت: در صبحگاه، ای پرنده‌ای که صبح را می‌خوانی، با زیبایی‌ات به جمع نوشندگان پیوسته و با صدایت آن‌ها را شادمان کن.

برداشت: هر کسی که در دلش آمادگی و بیداری دارد، در آن لحظه باید او را بیدار کرد، و آن کس که آمادگی ندارد، باید تا روز قیامت در خواب باقی بماند.

برداشت: بگو که حرفش را آرام و درون دل بشنو، تا بتواند با بیان نیکو، ایمان عالی‌اش را به نمایش بگذارد و در برابر کفر قرار دهد.

برداشت: ناگهان از عشق شاه، جرقه‌ای به وجود می‌آید که باعث شعله‌ور شدن آتش می‌شود و تمامی ساختارها و اصول را به هم می‌ریزد.

برداشت: در جایی که توجه و لطف خداوند حاکم است و قدرت و سرپرستی بر آن مکان تسلط دارد، تلاش و کوشش چه فایده‌ای دارد و دانش چه ارزشی خواهد داشت؟

برداشت: هر جا که توجه و نگاه باشد، هر کار با ارزش و مهم می‌شود، و بدون نیاز به تلاش و کوشش، می‌توان مانند یک مهره در میدانی که در آن بازی می‌شود، به نتیجه و موفقیت رسید.

برداشت: شمس الحق تبریزی کسی است که هر دل بی‌قرار و آشفته‌ای را به سوی خود جذب می‌کند و به حضور عظیم خود می‌کشاند.