غزل شمارهٔ ۱۲۳۱

برداشت: وقت خوب و خوشی را برایت آرزو می‌کنم. لذت و خوشی برایت به اندازه شیرینی و شکر است. جمشید، که در فرهنگ ما نماد بزرگ و با عظمت است، تو را ستایش می‌کند. نور تو برای او ارزشمند است و او در خدمت توست.

برداشت: بیا و لختی بیاسا، زیرا این لحظه مثل این است که نمی‌توان در آن کاری انجام داد، نه میوه‌ای وجود دارد، نه هیچ روش خاصی، نه چرخش و نه نیرویی که ما را به جلو ببرد.

برداشت: جز ما و تو و یک جام دریا هیچ چیز دیگری نیست. نام خوب مثل خوشنامی است، اما مانند دیگ جوشیده از غم، مانند ریگ بی‌مقدار است. بیایید این را کنار بگذاریم و از آن فاصله بگیریم.

برداشت: وقتی از آن سمت عبور کردم، شش یا پنج تن از زنان آنجا را دیدم. ای کاش می‌دانستم در آن سوی چه چیزهایی نهفته است، با آن عدد پنج و شش.

برداشت: من بدون اینکه بسازم و تلاشی کنم، در چنگال تو گرفتار شدم. ای خوش‌بو، ای شرابی که در شراب هستی، ای آتش که در آتش می‌سوزی.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که دیگر از نی (ساز نی) نزن و به خودت را آرام کن، زیرا در اینجا حرفی برای گفتن نیست و درک این موضوع نیاز به تمرکز و ساکت بودن دارد.