غزل شمارهٔ ۱۲۳۰

برداشت: ای دوست، قلب من چگونه آرام می‌گیرد؟ آیا بیماری می‌تواند بهبود یابد وقتی که در آغوش تو قرار می‌گیرد؟

برداشت: با وجود اینکه نمی‌توانی او را برای همیشه در آغوش بگیری، می‌دانی این لحظه که در کنار هم هستید، چه احساسی برایتان به ارمغان می‌آورد.

برداشت: کسی که مدت طولانی به شدت تشنه است، نمی‌تواند از کوزه آب بخورد مگر اینکه آبش با چیزی خوشمزه ترکیب شده باشد.

برداشت: در ارتباط با تو، دل شادکامی را جستجو می‌کند و از روی شرم چیزی نمی‌گوید. چون می‌خواهد مانند گذشته در لذت و شادی غرق شود.

برداشت: کاری که شخصی انجام می‌دهد، ناشی از سرنوشت اوست؛ با این حال، نباید فراموش کرد که در نهایت همه چیز به پیوند و ارتباطات بستگی دارد.

برداشت: چون خشت‌ها با هم ترکیب می‌شوند و بنایی ساخته می‌شود، همچنین وقتی که رشته‌ای از پارچه به هم وصل می‌شود، یک لباس شکل می‌گیرد.

برداشت: در باغ عشق تو، تابش حقیقت از شمس تبریزی باعث می‌شود که هر خار، مانند یک گل و باغی زیبا به نظر برسد.