غزل شمارهٔ ۱۲۲۸

برداشت: ای زیبارویان، تو هم‌چون یوسف زیبایی! خوشا به حالت بر اثر جلال و زیبایت، ای پادشاه و ای شیرین‌زبان! خوشا نقش و تصویری که از تو در ذهن دارم.

برداشت: چهرهٔ زیبای تو مانند ماه است و در آن آب و آتش وجود دارد. آتش تو خاص و نادر است و آب زلال تو دل‌نشین و دل‌فریب.

برداشت: ای چهره‌ای که نمایانگر نعمت‌های الهی هستی، حقیقتاً زیبایی تو دل‌انگیز است. ای نقش تو که روح را تازه می‌کند، و نور جلالت بسیار زیبا است.

برداشت: ای دل دیوانه، در محبت و عشق خود نهایت دقت را به خرج بده. در پی وصل و دیدار محبوب باش و از خوشی صبحی که به وصالت می‌انجامد، لذت ببر.

برداشت: ای روز، به خاطر چهره‌ات شب زیبای بامداد را می‌سازم و سایه‌ی موهایت مانند ماه بر فراز می‌تابد. امشب، ستاره‌ی بخت و فال من خوش یمن است.

برداشت: اگر لطف و محبت خود را به من هدیه کنی یا اگر جفا و حرکت ناپسند انجام دهی، با جانم آمیخته ای و از تو نمی رنجم ای تویی که حرکت ناپسندت هم برایم خوش است

برداشت: دل به خود گفت که روزگاری خواهد گذشت و سالی سپری خواهد شد، اما جان به دل گفت: ای دل، سال و ماه تو خوب و خوش خواهد بود.

برداشت: در تبریز بگو که در نهایت، با نگاهی از شمس‌الدین، چه فتنه‌ای از جادوگران به وجود آمده! ای سحر و جادوی تو، که حلال است، چقدر دلنشین و زیباست.