غزل شمارهٔ ۱۲۲۷

برداشت: زیبایی چهره و موهایش، و آن پیچ و تاب مویش، هر لحظه به جان و ایمان او برکت و رحمت می‌دهد.

برداشت: هر لحظه و هر ساعت، یک روش جدید و نوآورانه را به وجود می‌آورد که شیرین‌تر و نادرتر از روش‌های قبلی است.

برداشت: آن موی بلندی که به صورت پیچ و تاب دارد، اگر باد آن را بهم بزند، صدها چین و وقت‌ها و بوسه‌ها در آن پیچیدگی ناپدید خواهد شد.

برداشت: حسن زیبا رویی در چهره و پشت سرش به قدری تأثیرگذاره که حتی ثروت و قدرت قارون هم در برابر او بی ارزش به نظر می‌رسد. این زیبایی او سبب می‌شود که دیگران او را به سخره بگیرند و احساس حقارت کنند.

برداشت: آن ماهی که به زیبایی لبخند می‌زند، تو را نمی‌توان با کلمات توصیف کرد. ای نور چشم من، لحظه‌ای صبر کن و او را ببین.

برداشت: چندین بار، در آب زنده زندگی می‌چرخد و صدها کوه به خاطر او، در اطاعت و خدمتش می‌نشینند.

برداشت: ای دختر زیبا، چرا اینجا می‌چرخیدی؟! به شکار و زیبایی نگاه کن که شاهینی در قفس است.

برداشت: اگر اسب نداشته باشد، آن شجاع او را به آرامی و با احتیاط سوار می‌کند تا جانش را به مقصد برساند.

برداشت: اگر کسی توانایی ایستادن نداشته باشد، می‌تواند به وسیله دیگران سر خود را بر زمین بگذارد؛ همان‌طور که پزشک برای درمان بیمار به بالین او می‌آید، آن شاه نیز در زمان نیاز بر بالین بیمار حاضر می‌شود.

برداشت: عشق یکی است که جان را در خود گرفته و به اشکال مختلف بروز می‌کند. من به خاطر عشق، بارها دیوانه شده‌ام و به فن و شیوه‌های آن آشنا هستم.

برداشت: زیبایی و جذابیت واقعی در عشق به دست می‌آید تا روح بتواند آرامش و تسکین پیدا کند.

برداشت: او برای سرنوشت ماه خود تقویم عجیبی تنظیم کرده و از آن تقویم برای جستجوی خواسته‌هایش استفاده می‌کند.

برداشت: خورشید با پرتوش آن کسی را که از بین ببرد، او را با نور خود آماده می‌کند و به استقبالش می‌آید.

برداشت: میتین یعنی تیشه

برداشت: بیا ای نوازنده، دیگر بس کن و بر سازت بزن؛ بگذار این صدا را بشنوم، صدایی که از پس پرده به گوش می‌رسد و نشان‌دهنده تحسین و شگفتی است.

برداشت: خاموشی اختیار کن، زیرا وقتی صحبت از مغز و دانه‌ی خشک می‌شود، دانه‌ها دعا می‌کنند و خواهان حلوا هستند.