غزل شمارهٔ ۱۲۲۵

برداشت: در نظر ما، سختی و زحمت وجود ندارد، بلکه همه چیز لطف و بخشش است. همه چیز از روی محبت و دل‌گرمی است و زندگی پر از شادی و آرامش است.

برداشت: هر چیزی که از فقر به دست آید، برای روح و جان انسان مفید و پرثمر است و این نعمت‌ها معمولاً از سوی یک فرمانروای بزرگ به ما می‌رسند.

برداشت: همه کسانی که در مسیر او قرار دارند، به عظمت و مقام او پی برده‌اند. اگرچه ممکن است جسم انسان به سختی بیفتد، اما باید به افزایش روح و جان خود توجه کرد و آن را بالا برد.

برداشت: به تماشای نعمت خالص خدایی بنشین، آن خدایی که می‌تواند یک تکه خاکی را در جایی فراتر از زمان و مکان قرار دهد.

برداشت: بسیاری از کسانی که نابینا و دنبال‌رو بودند، به راه راست هدایت شدند. همچنین، روح‌های غمگین زیادی مانند طوطی، شکرین و خوشحال شدند.

برداشت: بسیاری از زخم‌ها وجود دارد که نیازی به شمشیر ندارد و این زخم‌ها به دلیل عشق و آتش تشنگی به وجود آمده‌اند، زخم‌هایی که تنها با خون قابل درمان هستند.

برداشت: چه زیباست که چون شمعی روشن می‌شوم و می‌سوزم، و چقدر خوشحالم که امروز از نعمت‌های فردایم لذت می‌برم.

برداشت: چرا من در وضعیتی پایین و خُرد هستم؟ زیرا که عاشق و شیدا هستم. چرا من همه چیز را با جان می‌دانم؟ چون عشق، جسم را ناتوان و فرسوده می‌کند.

برداشت: عاشقان به صف ایستاده‌اند و به خاطر درد و زخم کسی که محبوب آنهاست، دلشان مانند دف به صدا درآمده و از ناله‌هایش پر شده است.

برداشت: دل من از او سرچشمه می‌گیرد و به همین دلیل در هر قدمی که برمی‌دارم، خون قلبم می‌ریزد. هرج و مرج و صدای ناله‌ام در آسمان به خاطر اوست و این حال و هوا از درد جدایی اوست.

برداشت: ای دل، تا کی می‌خواهی خود را از عشق دور کنی؟ بگو که شمس تبریزی بر تو فرمانروایی کند و تو را از خودخواهی‌هایت آزاد کند.