غزل شمارهٔ ۱۲۲۴

برداشت: دل من همیشه به خاطر زلف آشفته او درگیر و نگران است، و اگر فردا موفق شوم، شاید بتوانم سر خود را از چنگال آن زلف خارج کنم.

برداشت: ای نگار زیبا، زیبایی تو چون لعل است و بسیاری از جواهرات را به دزدی برده‌اند. جان من در این گیر و دار به شدت دلتنگ است.

برداشت: اگر کسی به غیر از کافر، به عشق تو ایمان بیاورد، زلفت را به آتش شوق تو بسوزاند، او در کفر و ایمانش غرق شده است.

برداشت: موهای پریشان او را دوست دارم، زیرا وقتی که چهره‌اش پنهان می‌شود، تنها من را با این پریشانی‌اش همراه می‌کند.

برداشت: من در عشق مانند گلی بی‌برگ هستم که در باغ عشق قرار دارد و می‌خواهم به خاطر آرزوی رسیدن به سرسبزی و زیبایی او، لباس خود را پاره کنم.

برداشت: روزی در میانه‌ی گل‌های صورتش غرق شدم و از دل پرسیدم این چه حالتی است؟ که او پاسخ داد: من در بخشش و مهربانی‌ام غوطه‌ورم.

برداشت: من داستانی از حال و روز خود می‌نویسم بر روی صورتش، برای اینکه وقتی آن را بخواند، بداند که من چه احساسی دارم و آن عارض با فن خواندن خط آشناست.

برداشت: اما من به شدت از آن زلف سیاه می‌ترسم که دل‌های زیادی را در چنگال خود گرفتار کرده است، مانند هندی که به خاطر زیبایی‌اش به دیگران نسبت‌های ناروا می‌دهد.

برداشت: به عمق دلت نگاهی بینداز، نترس از افتادن در چاه، چون هر دلی که به طناب نگاه کند، آن چاه برایش می‌شود مانند زندان.