غزل شمارهٔ ۱۲۲۳

برداشت: دو سیاره به نام‌های مه و مریخ در کنار یکدیگر قرار دارند و چشمان تو، ای محبوب، همانند آن‌ها دلربا و جذاب است. تو با زیبایی‌ات، حسودان و عیب‌جویان را به دوری از خود وادار می‌کنی.

برداشت: ای سلیمان، بدان که آن انگشتری که به راستی نماد تمام خوبی‌هاست، همه دیوان و پریان را با قدرت و تسلط خود در زنجیر گرفتار کن.

برداشت: گنج احسان گسترش‌دهنده‌ای برای جن و انسان است؛ همان‌طور که به کسی که چیزی ندارد، برای درخواست کمک می‌دهیم، ما نیز به دیگران کمک می‌کنیم.

برداشت: بدن را به روحی زنده پیوند بزن و درخت حسد را از ریشه درآور. نگاهت را به سوی مشرق بگردان و عقل را در امور به کار ببر.

برداشت: وقتی نام حمد بر زبان می‌آید، او به وفور می‌نوشد و می‌خورد. وقتی که می‌خواند: "و لا الضالین"، تو باید او را در دلایل و برهانی عمیق بشناسی.

برداشت: هرگاه جانم به سویت شتافت، چون شمعی که راهی را پیدا کند، تو را جستجو می‌کند مانند خورشید، و چون ماهی که در منزلگاه‌ها به دنبالت می‌گردد.

برداشت: شراب کاس کیکاووس، نشان‌دهنده‌ی لذت و شوق دل عاشق است. به خاطر داشته باش که درک و هنر را به خرد و اندیشه‌ی عاقل نزدیک بیاوری.

برداشت: با لطف و محبت تو، جانم را قربانی کن و آماده پذیرش کن. برای این که هدیه‌ات را به سوی روح قابل خود بکش.

برداشت: به فردی که درگیر احساس درد و حسرت است، پیامی برسانید که ناامید نباشد. باید عشق و زیبایی او را از این مکان به دشمنش برساند.

برداشت: اگر کسی دلش کافر باشد، این جسم فانی را به او عرضه کن؛ و اگر این جان ارزش خاصی ندارد، در حقیر بودنش چه فرقی می‌کند؟

برداشت: اگر خودت توانایی و عمل زنده‌ای نداری، مثل مسیحا باید دیگران را به شکلی راهنمایی کنی و به وصلشان برسانی. اگر نتوانی، با توجه به استعدادها و فضیلت‌های خود، آنها را به سمت انسان‌های با فضیلت هدایت کن.

برداشت: زمانی که زمین لرزید و تو ای خاک، زیبایی و پاکی آن場所 را دیدی، نگاهت را به زلزله‌ها بینداز و در تلاطم‌ها، بینش را بگشای.

برداشت: تمامش کن، ای کسی که حال و احوال شاه و بافندگی فرشی را درک می‌کنی. کسی که ادعای بزرگی دارد، باید توانایی‌اش را با عمل نشان دهد و ادعاهایش را به حقیقت تبدیل کند.