غزل شمارهٔ ۱۲۲۲

برداشت: آن خواجه چه احساسی دارد که از چهره‌اش می‌درخشد؟ چه چیزی او را اینگونه مغرور کرده که نرگس‌های خمارش به گرد او می‌چرخند؟

برداشت: در دریا چه چیزی جز مروارید می‌تواند وجود داشته باشد؟ آیا جز به خاطر انعکاس آب‌هایش، آسمان به حرکت در می‌آید؟

برداشت: در حین انجام کار خود، ناگهان با درویشی مواجه شدم که آن خواجه را دیدم و دستار او به شکل جالبی پیچیده شده بود.

برداشت: با وجود اینکه استاد من همانند پرنده‌ای اسیر شده است، من به خواسته‌های او تسلیم شدم و دل و چشمانم را به او سپردم. اکنون در تأثیر او شاغل و بی‌خیال هستم.

برداشت: با نگاهی به ابرویش، کلامی گفت که مانند نداهایی بلند و تأثیرگذار بود. چشمانش مانند تیر پویا و تند بودند و دلم از سرنوشتی که با تیر عشق نشانه‌گذاری شده بود، در آن لحظه به شدت گرفتار او شد.

برداشت: آیا آن خواب شیرین و جذابی که شب گذشته دیدم، این‌گونه تعبیر شده است که در بیداری‌ام آن را تجربه کردم؟

برداشت: اگر در شب تاریک چیزی را دیدی، همان‌طور که من خواب دیدم، با نور روز می‌توانی از زیبایی و روشنایی آن بگذری.

برداشت: این چه چیزی است که با خود دارد و چه بسا زیبایی‌هایی که در دل خود نهفته است، در حالی که هزاران خواجه و بزرگ‌زاده به دیدار آن حسرت می‌خورند و اسیر زیبایی‌اش هستند.

برداشت: کجا شخصیتی در جهان یافت می‌شود که مانند او، وابسته به زندگی و وجود باشد؟ اگر کسی در دنیا بنده و وابسته باشد، دیگر نمی‌تواند به مقام خواجگی و بزرگ‌منشی دست یابد.