غزل شمارهٔ ۱۲۲۰

برداشت: من دوباره دام برپا کرده‌ام تا شاید بتوانم آن چیزی را که از دستم رفته دوباره به دست آورم.

برداشت: او را که در دل گرفتار شده‌ام، با تمام وجودم می‌پذیرم، حتی اگر عمرم به پایان رسیده باشد، باز هم می‌خواهم دوباره او را به یاد آورم.

برداشت: دل مانند شکر ذوب شد و بعد از مدتی سرد شد، مانند جگر. اکنون از دیدگانم تا به چشمانت، می‌خواهم تو را ببینم.

برداشت: من به سوی او می‌روم و شب با چراغ روشنی او را دنبال می‌کنم. وقتی به کوچه‌اش برسم، در را می‌زنم و به او نزدیک می‌شوم.

برداشت: درد دل من بیشتر شده و چهره‌ام مانند طلا درخشان شده است. حالا که زخم من مانند طلاست، می‌خواهم از آن استفاده کنم و بر سر مساله‌ام بیندیشم.

برداشت: هرچند که حالا دچار مشکل و سختی شده‌ام، اما این وضعیت چه تغییری در من ایجاد کرده؟ با وجود این به هم ریختگی، می‌خواهم این حالت را بپذیرم و از آن عبور کنم.

برداشت: من تا صبح به مراقبت از او می‌پردازم و مانند شکر او را در آغوش می‌گیرم. دکمه‌های لباسش را باز می‌کنم و او را در آغوش می‌فشارم.

برداشت: نرگس خوابش برده، من زود می‌روم تا او را از خواب خوش بیدار کنم و راه سفر را برایش آماده کنم.