غزل شمارهٔ ۱۲۱۹

برداشت: من نمی‌خواهم یاری داشته باشم که بدخلق و غمگین باشد، مانند قبر و زادگاه مغان که تنگ و دلگیر است.

برداشت: دوست مانند یک آیینه است که با روشنایی خود، زیبایی‌ها را منعکس می‌کند. اما در زمان دوستی، نباید از آمدن و رفتن یا مشکلات ناراحت و دلگیر باشیم.

برداشت: هر عشقی نشانه‌هایی دارد. عاشق‌ها معمولاً دل‌شان محکم نیست و راحت می‌شکنند، در عمل تنبل و بی‌حس هستند و به راحتی از خود عمل نشان نمی‌دهند. همچنین ممکن است خلق و خوی تند و ترش‌مزه‌ای داشته باشند.

برداشت: اگر چشمان او کمی بیشتر باشد، حس تلخی نیز در او بیشتر خواهد شد. می‌توان گفت که مانند سرکه‌ای است که هرچه بیشتر باشد، ترشی‌اش نیز بیشتر می‌شود.

برداشت: بس کن از توضیحات و تعبیرات زیاد؛ این اندازه برای نشان دادن کافی است. چه کسی در دل و جان خود به دنبال طبع شیرین و خوشایند است وقتی که تلخی را احساس می‌کند؟