غزل شمارهٔ ۱۲۱۷

برداشت: از عشق بپرهیز، زیرا هر که نشانه‌ای از عشق را درک کند، اگر به او سختی بگذرانی، عشق تو همه چیز را بر هم خواهد زد.

برداشت: در دل و جان از محبتش دل کند و آن را به مانند یک لوله می‌سازد؛ هنگامی که سیلابی به راه بیفتد، هر طرفی او را با خود می‌برد.

برداشت: او مسلماً دشمن توست و باعث ضرر تو شده است، بنابراین از خوبی و بدی‌اش فاصله بگیر و از او دور شو.

برداشت: نوشیدن مشروب تو را مست می‌کند و باعث می‌شود که نه دل داشته باشی و نه قدرت. بیست سلامتی در این حالت وجود دارد که با لذت نوشیدن از بین می‌رود.

برداشت: اگر در این جوی پا بگذاری، تا پایان عمر از آن بیرون نخواهی آمد. هر کسی که در این موج بیفتد، تا کنار دریا کشیده می‌شود.

برداشت: اگر انسان فریب بخورد و دچار ترس شود، از همه چیز کنار گذاشته می‌شود و نمی‌تواند از هنر خود بهره‌برداری کند. در این حالت، خرد و دانایی او هم بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: ای نفس تو باعث آزار بی‌گناهان نشو، ای چهره‌ات که باده مستی را برای همیشه به آنها هدیه می‌دهد.