غزل شمارهٔ ۱۲۱۶

برداشت: اگر عاشق هستی و از صمیم قلب، سختی‌ها و بی‌مهری‌های معشوق را تحمل می‌کنی، پس بدان که تو واقعا عاشق هستی. اما اگر چنین نیستی و فقط به تفریح می‌گذرانی، پس به خودت برگرد و خود را مسخره نکن.

برداشت: برای درک عشق و دل‌باختگی، نیاز به روح و جان پربهایی است. این احساسات را باید از خود دور کرد و به چالش کشید.

برداشت: گاهی انسان در شرایط سخت و تاریک قرار می‌گیرد و گاهی در اوج روشنایی و خوشحالی. از این روح و زندگی آزاردهنده و ناپسند دوری کن و به سمت آن چیزی برو که باعث رضایت و خوشحالی‌ات می‌شود.

برداشت: خودت را در من نبین، بلکه به من نگاه کن، چون از جانم جدا شده‌ام و مانند بلبل سرمست بی‌اثر هستم. بنابراین، خود را از او بگیر و به گلزار برو.

برداشت: این عالم پرجوش و خروش به خاطر وجود تو به حرکت درآمده و مانند یک سوار ماهر در حال گردش است. تو باعث شده‌ای که این جهان به کار و زندگی ادامه دهد.

برداشت: چرا تحمل می‌کنی که همچنان به کار زشتی ادامه دهی؟ تو که سوارکار بزرگی هستی، آیا از این موضوع خجالت نمی‌کشی که شنیدی کسی به تو بگوید که تو بار سنگین را به دوش می‌کشی؟

برداشت: مانند یهودیان زندگی می‌کنی، در حالی که ترسیده و حقیر هستی و به تو اتهام می‌زنند. پس همانند یهودیان نشان درد و عذاب را بر پیشانی‌ات بگذار.

برداشت: یا از یهودی‌ها توبه کن و از خاک پای پیامبر (مصطفی) بخواه که چشمانت را با افکار روشن پر کند.