غزل شمارهٔ ۱۲۱۵

برداشت: ای مستِ زیبای من، تو مانند ماهی هستی که در آسمان می‌درخشد. چهره‌ات زیبا و موی تو دل‌نشین است و زیبایی دیگری نیز در تو وجود دارد که شگفت‌انگیز است.

برداشت: هیچ‌گاه آسمان کسی را مثل تو ندیده است و در جهان هیچ کسی مانند تو، لیلی سرشار از جان نیست. من هم مانند مجنونی خوشحال هستم.

برداشت: آیا ممکن است کسی در دنیای تاریک و آشفته‌ای که دارد، به عقل و خرد خود اعتقاد داشته باشد؟ آیا مانند تو کسی با دل بزرگ و رهبری مثل موسی وجود دارد و آیا کسی مثل من، بی‌نهایت راضی و خوشحالی مانند هارون است؟

برداشت: ای قطب این هفت قاره، تو هم مانند طلا و هم مانند سنگ زینتی کیمیا هستی. ای عیسی زمانه، بیا و با جادو و افسون خود بر ما تاثیر بگذار و ما را خوشحال کن.

برداشت: من مانند جواهر ناب و ارزنده‌ای هستم که از هر نوع ناخالصی خالی‌ام و در کنار تو آرام و آسوده‌ام. به خاطر آرامشی که از وجود تو به دست آورده‌ام، مسرور و خوشحال هستم.

برداشت: اگر نغمه‌ی تو بتواند ذرات عالم را به رقص درآورد، چه عجب! چرا که موسی نیز بر کوه طور به وجد آمده بود و در آن بیابان شاداب رقصید.

برداشت: ای دل، چرا برای خوشحال شدن به دنبال مال و هنر هستی؟ آیا نديدی که یک قارون با تمام زر و هنر، چه سرنوشتی را تجربه کرد؟

برداشت: این جمله بیان می‌کند که هر چند ممکن است ظاهر چیزی زیبا و دل‌فریب باشد، اما در واقع ممکن است خطرناک و سمی باشد. به عبارت دیگر، خوش‌نما بودن نمی‌تواند نشانه‌ای از خوبی و خوشی باشد، زیرا ممکن است درون آن چیزی مضر و خطرناک پنهان شده باشد.

برداشت: این جمله به توصیف حال و وضعیت گور کافران می‌پردازد که پر از درد و زخم‌های شدید است و در بیرون از گور آرامش و زیبایی خاصی وجود دارد. به نظر می‌رسد که زندگی پس از مرگ یا وضعیت روحی این افراد را به تصویر می‌کشد، جایی که در عین رنج و زخم‌های عمیق، دنیای خوش و زیبا در اطرافشان وجود دارد.

برداشت: از آن گوش، مانند حرف جیم، از آن چشم، مانند حرف صاد، از آن قامت، مانند حرف الف و از آن ابرو، مانند حرف نون، زیبا و خوشگل است.

برداشت: به خاطر این گفتگوها و یادگیری‌ها، به یک دانش‌آموز درسی عمیق و روحانی تبدیل شدم. توانستم مفاهیم را بهتر درک کنم و نمودار زندگی‌ام به مانند یک کشتی با ناخدا، به سمت درست هدایت شود. در این محیط و فضای خاص، احساس خوبی دارم.

برداشت: در این بیت شاعر به ترسیم احساسات عمیق خود می‌پردازد و از تضاد میان عظمت و زبونی صحبت می‌کند. او از شکوه و بزرگی جایگاه خود در دنیای عشق و زیبایی می‌گوید و به نوعی به بیان ناتوانی و محدودیت‌های خود در مقایسه با عشق و زیبایی موجود در معشوق اشاره می‌کند. این احساسات به صورت عاطفی و هنری بیان شده‌اند.

برداشت: ای منبع صد نوع نادانی، از روی طغیان و سرکشی‌ات گفتی: «چطور می‌توانی در بی‌خبری مطلق، خوشحال باشی؟»

برداشت: هر مشکلی را باید به گردن انصاف انداخت، زیرا همه‌ی این مشکلات ناشی از نبود تو بودند.

برداشت: ای شمس تبریزی، تو در عظمت و بزرگی‌ات به اندازه‌ی صد جان من هستی. تو مانند ماهی‌ای هستی که در دریا وجود دارد و مانند ذالنون، خوشحال و شاداب هستی.