غزل شمارهٔ ۱۲۱۴

برداشت: بیا که خوشی و لذت در انتظار ماست، نترس از مشکلات و موانع، به زندگی و تجربیات جدید بپرداز و از حسرت و شرم دوری کن.

برداشت: بیا، بیا که همه رقبایت منتظرند و به تو گوش داده‌اند. بیا، بیا که رقبایت در مقابل تو هیچند و تو آنها را دست کم بگیر.

برداشت: بیا و با نوشیدنی و ساقی خوشحال کنندی، که نیازی به سوال نیست، وارد شو و از دیدار آن پادشاه خوش‌اخلاق نترس.

برداشت: شنیده‌ای که در این مسیر خطر جان و سر وجود دارد، اما وقتی یاری مانند آب حیات در کنارت باشد، از این پیام نترس.

برداشت: زمانی است که عشق به او مانند عشق به عیسی زنده است و کسی که مرده است، به جستجوی عشق او برمی‌آید. پس مانند من، نترس و پیش روی زیبایی‌اش بمیری.

برداشت: هرچند که آن بار سنگینی دارد، اما او روحی سبک و آزاد است. از دست دوست نترس، حتی اگر هزار جام باشد که بر زمین بیفتد.

برداشت: اگر با تلاش و سختی به مقام بالایی رسیده‌ای و در آنجا جایگاه خود را حفظ کرده‌ای، نباید از چالش‌ها و ناامیدی‌ها بترسی؛ زیرا اگر آماده و قوی نباشی، به راحتی ممکن است از آن مقام سقوط کنی.

برداشت: وقتی به زیبایی و جذابیت یک نفر مانند ماه رسیدی، دیگر نباید از موانع و مشکلات بترسی. اگر روح تو زیبایی صبح و شام را دید، از هیچ چیز نترس.

برداشت: ای خیال دوست، بیار برای من جامی از شراب خاص که از آن نه ترسی از مردم عام و خاص دارم.

برداشت: به او گفتم که امروز روزه است، اما او پاسخ داد که ساکت باش تا روزه و طعم زندگی خراب نشود، نترس.

برداشت: در این موقعیت، خلیل و بایزید در حال فعالیت هستند. به جمع دوستان بپیوند و از لحظه لذت ببر و نترس.