غزل شمارهٔ ۱۲۱۳

برداشت: ای سگ قصاب هجر و فراق، خون مرا خوش بلیس، زیرا اکنون جان بنده یک پول سیاه ارزش ندارد.

برداشت: تمام گنج‌های دو جهان در برابر زیبایی او یک ریال ارزش ندارد؛ برای یک پول سیاه حیف است که این‌قدر چانه بزنی عزیزم!

برداشت: عاشق آن بت زیبا بودن و آنگاه ترس؟ ای عاشق! راست‌گفتار باش و یک‌رنگ باش‌؛ (اگر این پند من عمل نکرد) آنگاه دورنگ و پیس باش.

برداشت: ای عزیز، شکرستان را با نمک او ملاحت ببخش، آب از کوثر بخور و خاک آستانش را بلیس.

برداشت: عجله کن و لوح تمرین و درس خود را از این حرف کاف و نون پاک کن و آنگاه نقطه‌‌ی خال زیبای او را بر آن بنویس.

برداشت: ای حسد، تو فقط امواج دریای سیاه را هستی؛ خشتی از گِل سیاه و تیره هستی (پس سزاوار تو این است که) در آب جهنم بخیسی و نرم شوی

برداشت: شمس حق و دین، شمشیر از نیام کشید؛ ای خرد دوک‌سار تار خیالی بریس.