غزل شمارهٔ ۱۲۱۲

برداشت: دستت را بر روی قلبم بگذار و از غم معشوق نپرس، چشم‌هایم را به می و جام شراب نزن و از آن‌ها هم نپرس.

برداشت: خون دل مؤمنان را ببین که چقدر به جوش آمده است و از ظلم و ستمی که بر آن‌ها می‌رود، از حال کافر و دشمن چیزی نپرس.

برداشت: سکه‌ای را ببین که بر روی صورتش مانند زرنگاری، نقش و نگار زیبایی وجود دارد. پس از مشاهده این زیبایی، نیازی به پرسش از زرگر برای شناخت ارزش آن سکه نیست.

برداشت: عشق مانند یک لشکر به میدان آمده و با قدرت تمام وجودم را تصرف کرده است. حال من را از عشق بپرس و از من که در وضعیت دشواری هستم، سوال نکن.

برداشت: دل عاشقان مانند دل پرندگان است و از آن تنها عشق و محبت سخن می‌گوید، پس از آن‌ها چیزی جز نکات عاشقانه نپرس.

برداشت: مرغ چه خصوصیتی دارد که از روزن می‌گذرد؟ اگر تو هم مانند مرغ باشی، پرواز کن و از در نپرس.

برداشت: عشق والدین به یکدیگر، نشان‌دهنده‌ی عشق فرزندی است که آنها دارند. بنابراین، نیازی نیست زیاد درباره‌ی پدر صحبت کنی و یا از مادر سؤال کنی.

برداشت: دل عاشقان مانند تنوری داغ و سوزان است. زمانی که وارد این دل می‌شوی، تنها باید از شعله و گرمای آن آگاه باشی و نه از سایر ویژگی‌هایش.

برداشت: اگر دل تو عاشق این آتش باشد، حتی اگر بال‌های خوش یافتی بسوزد، نگران بال‌های خود نباش!

برداشت: اگر تو و محبوب هر دو یکسان شده‌اید، از این طرف به خاطر چیزهای دیگر نگرانی نداشته باش و سوالی نپرس.

برداشت: چشم و گوش انسان را دریاب که همه آنها پر از زیبایی‌ها و جلوه‌ها هستند. از زیبایی‌های واقعی نپرس، زیرا هر چیزی در این دنیا شکوه و جاذبه خود را دارد.

برداشت: زمانی که در مجلس شاهانه نشسته‌ای، جز می سرخ، از هیچ چیز دیگری نپرس، چرا که چشمانت از دل‌دردی که به خاطر تو دارم، بسته شده است.

برداشت: به زودی به تبریز برو و به دنبال این شکر و محبت باش. از شراب و شکر سوال نکن، بلکه با لطف الهی آنها را جستجو کن.