غزل شمارهٔ ۱۲۱۱

برداشت: ای زیبای من، تو در حضور من حرف‌های بدی از من زده‌ای، حالا این صحبت‌ها مانند بویی ناخوشایند در دهان کرکس است که همواره به مشام می‌رسد.

برداشت: سخن زشت تو به وضوح در چهره‌ات نمایان بود و نشان می‌داد که تو فردی پست و ناپاک هستی.

برداشت: ما واقعاً یار و معشوق تو هستیم، پس هراسان نباش و از خدشه به خود نترس، زیرا زشتی‌هایی که از دهان هر سگ بیرون می‌آید، نمی‌تواند ما را ناپاک کند.

برداشت: اگر بیت‌المقدس پر از خوکان بدنام شود، دیگر چه زمانی آن مسجد مقدس به حالت قبل برمی‌گردد؟

برداشت: این تصویر در آینه است، این جوان خوش‌چهره‌ای که در آن می‌درخشد. اگرچه دیگران در پشت این آینه هستند، اما زیبایی‌اش همواره قابل مشاهده است.

برداشت: خفاش اگر در تاریکی شب بماند، برایش مهم نیست که خورشید در آسمان است. خورشید هم اگر سایه‌ای بر روی زمین باشد، هیچ کاستی از نور و زیبایی‌اش کم نمی‌شود.

برداشت: ضحاک به عنوان نماد شر و طغیان، عیسی نماینده نیکی و پاکی، عباس به عنوان کسی با شجاعت و یحیی به عنوان پیام آور حق در نظر گرفته شده‌اند. این اشخاص با ویژگی‌های متفاوت خود، باعث می‌شوند که یکی با اعتماد و شادی در زندگی پیش برود و دیگری از ترس و نگرانی رنج ببرد.

برداشت: گفتند که در پیش تو، ای پروردگار، چه کسی از این دو بهتر است و چه چیزی از این دو در مسیر درست و بنیادین مناسب‌تر است؟

برداشت: حق می‌گوید بهترین چیز این است که گمان نیکو به من داشته باشی، زیرا حسن ظن به شخص خطاکار اجازه نمی‌دهد که دچار ناپاکی شود.

برداشت: تو خود را ناراحت و عبوس می‌کنی نه به خاطر ترس یا طمع، بلکه به دلیل حسادت به زعفران یا به خاطر مسخره‌کردن دیگران.

برداشت: این دو موضوع (حسد و ناروا) به هیچ وجه کارایی ندارند و نیکی نمی‌آورند. وای بر کسی که در دلش چنین حسد و کینه‌ای وجود داشته باشد.

برداشت: هر کسی که در برابر او قرار گیرد، به نحوی از سرچشمه قدرت او متاثر می‌شود و دشمن او در دل تاریکی‌ها قرار می‌گیرد. این وضعیت به قدری سخت و تلخ است که برای او کافیست و هیچ گونه کمکی نمی‌تواند او را نجات دهد.

برداشت: کسانی که از روشنایی و آفتاب دوری می‌کنند، باید بدانند که همانند خفاش‌ها هستند که در تاریکی پنهان می‌شوند. این افراد نه تنها برای خودشان ننگ آورند، بلکه به آن‌هایی که در نور و روشنی زندگی می‌کنند نیز آسیب می‌زنند. در واقع، آن‌ها در بند شب و تاریکی گرفتارند.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر کسی به دنبال نفع شخصی و جاه و مقام باشد، در نهایت چیزی از او باقی نخواهد ماند و یادش به فراموشی سپرده خواهد شد. درواقع، اگر هم کسی به او توجه کند، این توجه کوتاه‌مدت خواهد بود و به زودی فراموش می‌شود.