غزل شمارهٔ ۱۲۰۹

برداشت: ای دل، نگران نباش از بهرام و از بزرگان در زمان کرامت.

برداشت: زمانی که دانه شیرین را به احترام شاه ببینی، متوجه می‌شوی که در آن لحظه از دام ترس باید فاصله بگیری.

برداشت: اگرچه باران نعمتی است و باید از آن خوشحال باشی، اما باید از رعد و برق بترسی، همان‌طور که در زندگی خود، با وجود خوشی‌ها، از مشکلات هم باید هراس داشته باشی.

برداشت: لطف و محبت پادشاهان ممکن است باعث شجاعت و جسارت بسیاری شود، اما تو باید از این جسارت و بی‌پروا بودن در زمان‌های نامناسب بترسی.

برداشت: وقتی شیر خندان باشد، هیچ وقت از خطرات و جراحات او ایمن نباشید.

برداشت: ای مگس، دل خود را به شکر لب نچسبان، زیرا چشم بادام به تو نگاه می‌کند و از بادام بترس!