غزل شمارهٔ ۱۲۰۸

برداشت: حال ما را به خاطر غیبت آن معشوق زیبا نپرس، زیرا آنچه از عشق او بر دل ما گذشته است، به زبان نمی‌آید.

برداشت: به دقت به زیبایی و روشنی چهره‌اش نگاه کن و نگران قد و قامت بلندش نباش.

برداشت: نگاهی به الماس اشک‌هایم بینداز و از عشق و صفای آن مانند دریا چیزی نپرس.

برداشت: در میان خون ما، هیچ ردی از خشم و کینه وجود ندارد، پس از افکار و حالات منفی سوال نکن.

برداشت: نگران حال دل خودت باش و به دیگران چیزی نگو، از عشق و زیبایی محبوبت هم سوالی نکن.

برداشت: بسیاری از جان‌های عاشق و سرگشته را می‌بینی که به دنبال عشق و حقیقت هستند، اما از ویژگی‌ها و خصوصیات آن‌ها سوال نکن.

برداشت: در مشکلات و سختی‌های عشق او، به اندازه صد قیامت وجود دارد. به حال امروز توجه کن و نگران آینده نباش.

برداشت: ای خیال‌پرداز! از دوری او دل‌نگران نباش و در مورد توانایی‌هایش سوال نکن، چرا که این فاصله زیادی که از او داری باعث می‌شود که تو نتوانی به خوبی درکی از او داشته باشی.

برداشت: چرا درباره شمس تبریزی می‌پرسی؟ او نوری است که دریا را می‌بیند و نیازی نیست از دریا درباره او سوال کنی.