غزل شمارهٔ ۱۲۰۷

برداشت: در نیمه شب، می‌دانی خروس از عشق چه می‌گوید؟ شب را زنده نگه‌دار و روز روشن در روزه باش.

برداشت: بال‌ها را بر هم می‌زند یعنی ای افسوس که آقای من، عمر عزیز خود را بر باد می‌دهد.

برداشت: آن خروس در حال جوش و خروش است و تو همچنان در خواب خوش به سر می‌بری. نام او را پرنده می‌خوانی و نام خود را انسان می‌گذاری.

برداشت: اگر خروس‌، تو را به سوی خدا دعوت ‌می‌کند، صورتش پرنده است اما در حقیقت فرشته است.

برداشت: من بندهٔ آن خروس هستم که چنین نصیحتی می‌کند و خاک پای او بهتر از واسیلیوس است. (واسیلیوس‌: نام یکی از امپراتوران روم)

برداشت: خاک پای پیامبر را به عنوان سرمه‌ای ارزشمند در نظر بگیر و تلاش کن تا در روز قیامت جزو بندگان خاص او باشی.

برداشت: شریعت را انتخاب کن و از فرمان خدا پیروی کن، چه عرب باشی و چه ترک و چه اهل سراکیوس.