غزل شمارهٔ ۱۲۰۳

برداشت: از عشق تو بیزارم و از تو فراری‌ام، برو، برو. تو مانند گلی سرخ به نظر می‌رس‌، اما حقیقت این است که همراه با زیبایی‌ات، زخم‌های جانسوزی نیز دارم.

برداشت: آدم، که مقام والایی در بهشت داشت، از آنجا جدا شد. این جدایی به خاطر فریب و وسوسه‌ای بود که به او رسید.

برداشت: در میان آسمان و زمین، نور و روشنایی بسیار وجود دارد، اما وقتی گرد و غبار بیفتد، همه چیز تاریک و کدر می‌شود.

برداشت: اگر دوستت با دشمن تو نشسته باشد، از او دوری کن؛ چرا که ممکن است او آتش کینه و دشمنی را در تو شعله‌ور کند.

برداشت: من خود را از ماهیت تو جدا می‌کنم، همان‌طور که مو از خمیری خارج می‌شود. چون من تأثیر شگفت‌انگیز شراب تو را چشیده‌ام.

برداشت: اما من با موی افشان به سوی تو می‌آورم غم تو را که مانند اژدهایی است با دمی پر از آتش.

برداشت: من هزار بار فرار می‌کنم مانند تیر، اما دوباره به همان کمان و با همان جاذبه‌ای که دارد، برمی‌گردم و به سمت شکار می‌روم.

برداشت: در صبحی دل‌انگیز، تصور دیدار یار به آرامی و بی‌میلی به ذهنم می‌آید و مرا به خانه خود می‌کشاند.

برداشت: غم تو وقتی که به سفر می‌روم، زیر لب می‌خندد، چرا که از این عشق پر از راز و رمز آگاه است.

برداشت: توبه من در برابر قدرت پادشاهی، مانند یک بازیچه است و عشق هیچگاه مثلی از صبر و اعتبار ندارد.

برداشت: سکوت کن و حرف نزن، زیرا وقتی از صبر و توبه صحبت می‌کنی، در واقع به حکایت عاشق دیوانه‌ای اشاره می‌کنی که داستانش دردآور است.